Articles

Jak pachną starzy ludzie?

Najlepsza odpowiedź

Nie mogę mówić w imieniu wszystkich starszych osób, ale wiele starszych osób ma problemy z poruszaniem się i nie może poruszać się tak dobrze jak młodsi . Mają problemy z zginaniem się w pewnych pozycjach, więc nie mogą się umyć. Często starsi seniorzy nie potrafią samodzielnie wejść i wyjść z wanny lub mogą się obawiać upadku lub poślizgnięcia się. Upadki to okropne rzeczy, które mogą się przydarzyć tym ludziom Nie jest trudno wślizgnąć się do wanny, wychodząc dla ludzi, kiedy ledwo potrafią podnieść nogę na tyle wysoko, aby przerzucić ją przez krawędź wanny, nie licząc podniesienia lub ciężaru ciała do pozycja stojąca nisko w wannie. Dlatego boją się, że po prostu myją się w zlewie, co nie wykonuje właściwej pracy, jeśli mają również problemy z poruszaniem się i nie mogą dotrzeć do wszystkich miejsc do czyszczenia. To dotyczy wszystkich regularnych zapachów ciała. Jeśli dodasz do sytuacji nietrzymanie moczu, sytuacja szybko się nasili. Nie mają odpowiedniego sprzętu, takiego jak pieluchy dla dorosłych lub niewłaściwego rodzaju i nie zmieniają ich wystarczająco często, ponieważ uważają je za zbyt drogie lub będą siedzieć w mokrej odzieży i leżeć na krześle, a cały mocz przepłynie przez i przeniknąć do tkaniny krzesła lub kanapy. Często ktoś zaprzecza, że ​​jest nietrzymający moczu, więc nie sprzątaj odpowiednio po wypadkach, więc mamy całą masę rzeczy, które sprawią, że nie będą pachnieć zbyt swobodnie i czyścić stokrotki, często wkładając mocz nasączone moczem ponownie, ponieważ są teraz suche, więc wydaje się, że jest w porządku. Teraz meble pachną i gorzej, jeśli jest to materac. To się stanie i będzie się powtarzać, a całe miejsce śmierdzi, nawet w czystych ubraniach na brudnej kanapie i znowu śmierdzi. . Osoby starsze są przerażające, gdy przyznają się lub zdają sobie sprawę, że nie trzymają moczu, więc nie chcą nikomu o tym mówić ani nie chcą zaopatrzyć się w odpowiedni sprzęt, taki jak pieluchy, i po prostu używają zwiniętej szmatki lub szmatki. Jest jeszcze gorzej. Tyle na temat „złotych lat”, prawda?

Odpowiedź

Krótka odpowiedź : kultura i biologia ludzkiego zapachu są prawdopodobnie nierozerwalne. Biologia ludzkiego zapachu składa się z dwóch zasadniczych elementów: emitera i odbiorcy. Wkład emitera, zapach ciała, jest połączeniem genetyki, gruczołów, mikrobioty i diety. Odczuwany zapach zależy od falangi receptorów zapachowych (OR) danej osoby. Nic dziwnego, że zarówno zapach, jak i jego postrzeganie różnią się znacznie u poszczególnych osób pod względem podstawowych aspektów, a mianowicie siły i jakości zapachu oraz progu, intensywności i jakości wykrywania zapachu.

Dłuższa odpowiedź : historię zapachu można zbadać nie tylko przez pryzmat biologiczny, ale także kulturowy. Przez większość historii ludzkości wszechobecne zapachy były częścią codziennego życia. Obecnie wiele zapachów szybko i całkowicie wyparowało z codziennego życia, przynajmniej dla tłumów mieszkańców miast i podmiejskich w krajach uprzemysłowionych. Chociaż stało się to dość szybko, to zadziwiające, jak tak ekstremalnie dramatyczna zmiana przeszła niezauważona. Być może dlatego, że zapachów nie można zapamiętać i przekazywać międzypokoleniowo, w przeciwieństwie do pamięci wizualnej, która dociera do nas z przeszłości poprzez malowidła naskalne, portrety, dageurrotypes, zdjęcia, filmy, a teraz instagramy. Ekonomista Robert J. Gordon pisze:

„Jak już widzieliśmy, życie miejskie w 1870 r. Było zdominowane przez wszechobecnego konia, a to, miał też aspekt zdrowotny. Przeciętny koń produkował od dwudziestu do pięćdziesięciu funtów obornika i galon moczu dziennie, bez ograniczeń naniesionych na stajnie i ulice. Dzienna ilość odchodów wynosiła od pięciu do dziesięciu ton na milę kwadratową ”(1).

Jak wszechobecny był koński zapach moczu i kupy w tym niezbyt odległym świecie? Prawdopodobnie skrajnie, w rzeczywistości tak przykuwające wzrok.

„W 1870 roku w zwartym pod względem geograficznym Bostonie 250 000 mieszkańców dzieliło ulice z 50 000 koni. Zagęszczenie koni w Bostonie wynosiło około 700 na milę kwadratową” (1).

Nowoczesna wentylacja, wewnętrzna instalacja wodno-kanalizacyjna, elektryczność wyeliminowały zapachy, które w przeciwnym razie byłyby podstawą historii ludzkości. Łatwo przyjąć te podstawowe elementy życia XX wieku za coś oczywistego. Jednak „były one normą dopiero od niecałego wieku. W konsekwencji zapachy naszego własnego ciała mogą teraz dominować w stopniu, który wcześniej nie był możliwy. Ciekawe jest więc rozważenie, czy ich szybka stygmatyzacja jest konsekwencją ich nowo odkrytej rangi, czy też czymś bardziej obezwładniającym, niemożliwym żądaniem wynikającym z patologicznej potrzeby podporządkowania biologicznego mechaniczno-chemicznemu. Zdobycie prymatu nad naszym otoczeniem to jedno. Czy proces ten rozszerza teraz swój mandat i wkrada się w domenę indywidualnej biologii, umiejętnie i obficie wspomagany przez tych, których interesy ekonomiczne polegają na skłonieniu nas do takiej fetyszyzacji zapachów? Często się zastanawiam, kiedy widzę kolejną reklamę eliminatorów zapachów do wnętrz.

Czy niektórzy ludzie są bardziej śmierdzący niż inni?Badanie przesłanki pytania „ujawnia biologiczne podstawy zapachu” to dwustronna historia składająca się z „s emiterów zapachu i odbiorca . Rezultat zależy od obu. Nauczyłem się tego bez wątpienia z powodu wyraźnie śmierdzącego doświadczenia dla mnie, ale nie dla innych. W poprzednim laboratorium był współpracownik, którego nie mogłem znieść, nie dla wszystko, co mi zrobili, oprócz tego, jak pachniały, dla mnie wyraźny zapach długotrwałego, nieumytego potu. Niektórym z moich kolegów? Żaden problem. Jak łączą się nadawca i odbiorca, aby wytworzyć takie różnice w postrzeganiu zapachu?

Emiter zapachu . Zapach ciała jest w dużej mierze połączeniem genetyki , aktywności gruczołów , mikrobiota i dieta . Manifestowane jako lotne związki organiczne ( LZO ), źródła to krew, oddech, kał, włosy , skóra, skóra głowy, pot, mocz, wydzielina z pochwy ( 2 ). Krew jest źródłem, ponieważ wiele metabolicznych LZO wydzielanych do krwi przedostaje się do środowiska w postaci oddechu i / lub potu.

  • Genetyka . Gen ABCC11 koduje pompę napędzaną przez ATP. Osoby homozygotyczne pod względem polimorfizmu pojedynczego nukleotydu (SNP) 538G> A w genie ABCC11 mają słabszy zapach potu pod pachą (pacha) ( 3 , 4 , 5 ). Dominuje u Azjatów z Dalekiego Wschodu, którzy również wytwarzają suchą i białą woskowinę w przeciwieństwie do żółtej i mokrej woskowiny dominującej w pozostałej części światowej populacji ludzi ( 6 ; patrz rysunek poniżej z 7), ten SNP przyczynia się do utraty funkcji tego białka transportowego. Chociaż ABCC11 nie jest wyłącznie odpowiedzialna za zmiany LZO u ludzi ( 8 ), badanie przeprowadzone na ok. 17000 osobnikach ( 9 ) wykazał, że genotypy AA były 5-krotnie przewyższane w grupie eksperymentalnej, w której prawie nigdy nie stosowano dezodorantów. Na zapach ludzkiego ciała duży wpływ mają również polimorfizmy innego genu, gamma-glutamylotransferazy 1 (GGT1) ( 10 ). Mapowanie wariacji genetycznych w LZO jest wciąż na bardzo wczesnym etapie.

  • Dławiki . LZO są wydzielane głównie przez 3 rodzaje gruczołów: Eccrine , Sebaceous , Apokryna (11). „Są rozprowadzane w różny sposób w całym ciele, dlatego różne zapachy są związane z różnymi częściami ciała ( 12 ). Gruczoły ekrynowe i łojowe są szeroko rozmieszczone w całym ciele Skoncentrowane na dłoniach i stopach gruczoły ekrynowe są najbardziej obfite i wytwarzają bezwonny pot. Gruczoły apokrynowe, skoncentrowane w pachach i narządach płciowych, wydzielają lipidy, białka i steroidy. Najbardziej skoncentrowane na głowie gruczoły łojowe wydzielają łój i lipidy. różne wydzieliny tych gruczołów tworzą różne nisze wspierające rozwój różnych drobnoustrojów skórnych ( 13 ).
  • Mikrobiota . Bardzo zróżnicowane u poszczególnych osób ( 14 , 15 ), mikrobiota skóry silnie wpływa na zapachy ludzkiego ciała ( 16 , 17, 18 W 1953 roku Shelley i Hurley spekulowali na temat ar Mikroby zamieszkujące m-pit przyczyniły się do powstania wyraźnych zapachów ludzkiego potu ( 19 ). Oczywiście obecnie liczne badania połączyły określone składniki zapachu pachowego z określoną fauną drobnoustrojów (20, 21 , 22, 23). Różnice w zapachu ciała u poszczególnych osób mogą zatem być wynikiem różnych drobnoustrojów zamieszkujących skórę ( 24 ). Na przykład obecność określonych drobnoustrojów jest powiązana z potem atrakcyjnym dla komarów ( 18 ). Poza tym śmierdzące LZO z pachów są głównie spowodowane lipofilnymi maczugowcami (25, 26 , 27).
  • Dieta wpływa na zapach człowieka. Na przykład czerwone mięso wywołuje bardziej intensywne i nieprzyjemne pocenie się pod pachami ( 28 ). Badanie terenowe w Burkina Faso wykazało, że piwo, a nie woda, zwiększa atrakcyjność ludzi dla Anopheles gambiae , głównego wektora malarii w Afryce ( 29 ). Zapachy ciała ochotników, którzy pili piwo, zwiększały aktywację komarów i odsetek komarów, które latały w kierunku ich zapachów. Ponownie, wczesne dni w zrozumieniu wpływu diety na produkcję LZO.

Choroby związane z Malodorem

Zgłaszane przez całą historię, od starożytnych indyjskich opowieści po Williama Szekspir ( 30 ), pacjenci z Syndromem rybiej nieprzyjemnego zapachu lub Trimetyloaminuria ( TMA ) wydzielają więcej niż normalnie poziom trimetyloaminy w moczu, oddechu i pocie, co powoduje wyraźny nieprzyjemny zapach ciała i ust ( 31 ). Niezdolność do N-utleniania trimetyloaminy, to zaburzenie genetyczne występuje u około 1\% populacji, z większym odsetkiem u kobiet (32, 33). Monooksygenazy flawin wątrobowych, w szczególności FMO3, to enzym utleniający TMA. Pacjenci z TMA mają różnicę między spożyciem TMA w diecie a zdolnością wątroby do jej przetwarzania. W rezultacie TMA gromadzi się w moczu, pocie i oddechu. Predyspozycje genetyczne wahają się od postaci pierwotnych do mniej ciężkich, których manifestacja opiera się na połączeniu dysfunkcja genetyczna, dieta i czynniki środowiskowe. Stopień dysfunkcji genetycznej zależy od stopnia, w jakim mutacje dezaktywują gen FMO3. Przejściowy TMA jest związany z miesiączką (34), dietą (35) lub specyficznym przerostem drobnoustrojów jelitowych ( 36 ).

Inne choroby, takie jak dziedziczne zaburzenia metaboliczne, nowotwory i choroby zakaźne, również mogą powodować nieprzyjemne zapachy (patrz tabele poniżej z 2 ).

Takie specyficzne dla choroby zapachy są podstawą używania olbrzymich szczurów i psów do wąchania (diagnozowania) gruźlicy i raka (37, 38, 39 , 40 ).

Węchaj odbiorcę . Sztuka i literatura słusznie upamiętniają nasze wspomnienia związane z zapachami, ponieważ należą one do naszych najsilniejszych ( 41 ). Podobnie jak w Ratatouille (film) , danie Remyego bez wysiłku przenosi krytyka kulinarnego Antona Ego do jego wiejskiego dzieciństwa i wersji jego matki danie, podobnie jak zapach herbatnika madeleine nasączonego herbatą, kieruje Marcela Prousta z powrotem w podróż w czasie w W poszukiwaniu straconego czasu (42). Zapachy są o wiele skuteczniejsze w wyzwalaniu wspomnień emocjonalnych niż inne zmysły, że nazywa się to nawet zjawiskiem Prousta ( Mimowolna pamięć ) ( 41 )

Możemy wyczuć zapachy, ponieważ nasz receptory węchowe ( LUB ) na nosowych węchowych neuronach czuciowych ( OSN ) wykrywają je chemicznie. To rozpoczyna sekwencję neuronową sięgającą do mózgu. Podobnie jak w pozostałej części biologii, percepcja zapachu różni się znacznie u poszczególnych osób pod względem progu wykrywania, intensywności i jakości. Również dziedziczne, waha się od bardzo ostrej wrażliwości na zapach do hiposmii (znacznie zmniejszona wrażliwość na zapach) do anosmia (ślepota na zapachy).

Zmysł węchu i smaku są nierozerwalnie połączone, ponieważ „ czujemy wdech ” i „ wydychanie smaku poprzez węch retronosowy ” ( 43 ). Głęboka utrata radości z towarzyszącą mu złością i izolacją towarzyszy utracie węchu. W przeciwieństwie do ślepoty i głuchoty, jest to żałośnie niedoceniane przez społeczeństwo.

SNP tylko w jednym genie OR mogą radykalnie zmienić zarówno postrzeganie zapachu, jak i smaku ( 44 , 45 ).

  • Niskie stężenia androstenonu, pochodnej testosteronu obficie produkowanej przez samce świń, szacuje się, że około 50\% ludzi nie pachnie, a osoby, które mają piżmo, słodycz, mocz lub wanilię can ( 46 ). Klonując i wyrażając indywidualnie> 300 Ors, Keller i wsp. Zidentyfikowali jeden, OR7D4, z silną odpowiedzią zarówno na androstenon, jak i jego strukturalnie pokrewną pochodną, ​​androstadienon ( 47 ). Sekwencjonując OR7D4 z 391 osób, zidentyfikowali 4 haplotypy, z których dwa miały prawie całkowicie upośledzoną funkcję.
  • 23andMe przebadało około 10000 osób pod kątem „ anosmii szparagów „( 48 ). Większość ludzi wydala siarkowy metabolit po zjedzeniu szparagów, ale jego zapach jest bardzo zmienny ( 49 ). Spośród 10 genów OR związanych z tą anosmią stwierdzili, że 2 SNP w ORM27 lub wokół niego są najbardziej powiązane.
  • 23andMe zmapowało również postrzeganie kolendry jako „ mydła ” do grupy OR (50). Niestety, nie zakończyli cyklu naukowego, sprawdzając funkcjonalnie te OR pod kątem, odpowiednio, anosmii szparagów i kolendry, więc konkretne RNO związane z tymi anosmiami pozostają jeszcze niezidentyfikowane.

Bibliografia

1. Fragment od: Robert J. Gordon.„ The Rise and Fall of American Growth: The US Standard of Living from the Civil War (Princeton Economic History of the Western World) ”. Oryginalne odniesienie do danych:„ Greene, Ann Norton. (2008). Horses at Work: Harnessing Power in Industrial America. Cambridge, MA: Harvard University Press ”.

2 . Shirasu, Mika i Kazushige Touhara. „Zapach choroby: lotne związki organiczne ludzkiego ciała związane z chorobami i zaburzeniami.” Journal of biochemistry 150.3 (2011): 257-266. http://dogs4diabetics.com/wp-content/uploads/2013/11/The-Scent-of-Disease-J-Biochem-2011-Shirasu-257-66.pdf

3. Preti, George i James J. Leyden. „Genetyczne wpływy na zapach ludzkiego ciała: od genów do pachy. ”Journal of Inve stigative Dermatology 130,2 (2010): 344–346. http://ac.els-cdn.com/S0022202X1534687X/1-s2.0-S0022202X1534687X-main.pdf?\_tid=3b75234e-f556-11e5-a4e4-00000aab0f27&acdnat=1459218821\_5f0d625c6e230147aea86145023da525

4. Martin, Annette i in. „Funkcjonalny allel ABCC11 ma zasadnicze znaczenie w biochemicznym tworzeniu się ludzkiego zapachu pachowego”. Journal of Investigative Dermatology 130.2 (2010): 529-540. http://ac.els-cdn.com/S0022202X15346832/1-s2.0-S0022202X15346832-main.pdf?\_tid=bed72962-f556-11e5-92bd-00000aacb361&acdnat=1459219042\_bf483e9edbc456c63e9f9d8387b4f3a6

5. Kippenberger, Stefan i in. „Nosowanie wokół” ludzkiej skóry: Jakie informacje kryje się w zapachu skóry ?. Experimental dermatology 21,9 (2012): 655-659. http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1600-0625.2012.01545.x/epdf

6. Toyoda, Yu i in. „Woskowina, osmidroza i rak piersi: dlaczego jeden SNP (538G> A) w ludzkim genie ABCC11 transportera ABC determinuje typ woskowiny?” Dziennik FASEB 23.6 (2009): 2001-2013. dlaczego jeden SNP (538G> A) w ludzkim genie ABCC11 transportera ABC określa typ woskowiny?

7. Natsch, Andreas. „Co sprawia, że ​​czujemy: biochemia zapachu ciała i projektowanie nowych składników dezodorantów”. CHIMIA International Journal for Chemistry 69,7 (2016): 414-420.

8. Prokop-Prigge, Katharine A., et al. „Wpływ pochodzenia etnicznego na wytwarzanie przez ludzi odorów pachowych”. Journal of Chemical Ecology 42.1 (2016): 33-39. https://www.researchgate.net/profile/Charles\_Wysocki/publication/285620537\_The\_Effect\_of\_Ethnicity\_on\_Human\_Axillary\_Odorant\_Production/links/56643c6e08ae15e74632cdb8.pdf

9. Rodriguez, Santiago i in. „Zależność stosowania dezodorantów od genotypu ABCC11: zakres spersonalizowanej genetyki w higienie osobistej”. Journal of Investigative Dermatology 133,7 (2013): 1760-1767. http://ac.els-cdn.com/S0022202X15363259/1-s2.0-S0022202X15363259-main.pdf?\_tid=e7d47a4e-f557-11e5-af40-00000aab0f6c&acdnat=1459219540\_6b158dbf1ae0ff0ff8c4a9df3bfe59be

10. Baumann, Tim i in. Sulfanyloalkanole sprzężone z glutationem są substratami dla ABCC11 i transferazy γ-glutamylowej 1: potencjalnego nowego szlaku tworzenia prekursorów zapachowych w apokrynowych gruczołach potowych. Experimental dermatology 23.4 (2014): 247-252. http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/exd.12354/epdf

11. Noël, Fanchon, et al. „Spocona skóra, tło i oceny”. International Journal of dermatology 51.6 (2012): 647-655.

12. Smallegange, Renate C., Niels O. Verhulst i Willem Takken. „Spocona skóra: zaproszenie do gryzienia?” Trendy w parazytologii 27.4 (2011): 143-148. https://www.researchgate.net/profile/Niels\_Verhulst/publication/49775417\_Sweaty\_skin\_an\_invitation\_to\_bite/links/02bfe5100e9e364fd6000000.pdf

13. Dormont, Laurent, Jean-Marie Bessière i Anna Cohuet. „Substancje lotne skóry ludzkiej: przegląd”. Journal of Chemical Ecology 39,5 (2013): 569-578. https://www.researchgate.net/profile/Anna\_Cohuet/publication/236328352\_Human\_Skin\_Volatiles\_A\_Review/links/00b49519ca782eb63f000000.pdf

14. Fierer, Noah i in. „Wpływ płci, ręczności i mycia na różnorodność bakterii na powierzchni dłoni”. Proceedings of the National Academy of Sciences 105.46 (2008): 17994-17999. http://www.pnas.org/content/105/46/17994.full.pdf?sid=1e37a501-a449-4d07-847a-e36ccda45acc

15. Grice, Elizabeth A. i in. „Topograficzna i czasowa różnorodność mikrobiomu ludzkiej skóry”. nauka 324.5931 (2009): 1190-1192. http://www.uniroma2.it/didattica/Genomica\_BTI/deposito/Grice\_skinmicrobioma.pdf

16. Verhulst, Niels O., et al. „Zróżnicowane przyciąganie komarów wywołujących malarię do lotnych mieszanek wytwarzanych przez bakterie ludzkiej skóry”. PLoS One 5.12 (2010): e15829. Zróżnicowane przyciąganie komarów malarii do lotnych mieszanek wytwarzanych przez bakterie skóry ludzkiej

17. Verhulst, Niels O., et al. „Mikrobiota skóry ludzkiej i jej substancje lotne jako przynęta zapachowa dla komara malarii Anopheles gambiae ss.” Entomologia Experimentalis et Applicata 139.2 (2011): 170–179.

18. Verhulst, Niels O., et al. „Skład mikroflory ludzkiej skóry wpływa na atrakcyjność dla komarów wywołujących malarię”. PloS one 6.12 (2011): e28991. Skład mikrobioty ludzkiej skóry wpływa na atrakcyjność dla komarów wywołujących malarię ).

19. Shelley, Walter B. i Harry J. Hurley. „Fizjologia apokrynowego gruczołu potowego pod pachą człowieka”. Journal of Investigative Dermatology 20.4 (1953): 285-297. http://ac.els-cdn.com/S0022202X15484155/1-s2.0-S0022202X15484155-main.pdf?\_tid=619345e8-f54b-11e5-a4e3-00000aab0f27&acdnat=1459214161\_089efe151d68acc025ce9a2199248b77

20. Taylor, D., et al. „Charakterystyka mikroflory ludzkiej pachy”. International Journal of Cosmetics Science 25.3 (2003): 137-145.

21. James, A. G., et al. „Metabolizm kwasów tłuszczowych przez bakterie skórne i jego rola w nieprzyjemnym zapachu pach”. World Journal of Microbiology and Biotechnology 20.8 (2004): 787-793. Metabolizm kwasów tłuszczowych przez bakterie skórne i jego rola w nieprzyjemnym zapachu pachowym

22. James, A. G., D. Hyliands i H. Johnston. „Wytwarzanie lotnych kwasów tłuszczowych przez bakterie pachowe1”. International Journal of Cosmetics Science 26.3 (2004): 149-156.

23. Natsch, Andreas, et al. „Szeroka gama lotnych kwasów karboksylowych, uwalnianych przez bakteryjną aminoacylazę z wydzieliny pachowej, jako cząsteczki kandydujące do określenia typu zapachu ludzkiego ciała”. Chemistry & biodiversity 3.1 (2006): 1-20.

24. Penn, Dustin J., et al. „Indywidualne i płciowe odciski palców w zapachu ludzkiego ciała”. Journal of the Royal Society interface 4.13 (2007): 331-340. http://evolution.anthro.univie.ac.at/institutes/urbanethology/resources/articles/articles/publications/RSIF20060182p.pdf

25. Natsch, A. i in. „Izolacja enzymu bakteryjnego uwalniającego nieprzyjemny zapach pod pachami i jego zastosowanie jako celu przesiewowego dla nowych preparatów dezodorantów1”. Międzynarodowy dziennik nauk kosmetycznych 27.2 (2005): 115-122.

26. Barzantny, Helena, Iris Brune i Andreas Tauch. „Molekularne podstawy powstawania zapachu ludzkiego ciała: wnioski wywnioskowane z sekwencji genomu maczugowców”. Międzynarodowy dziennik nauk kosmetycznych 34.1 (2012): 2-11. https://www.researchgate.net/profile/Helena\_Barzantny2/publication/51522483\_Molecular\_basis\_of\_human\_body\_odour\_formation\_insights\_deduced\_from\_corynebacterial\_genome\_sequences\_Int\_J\_Cosmet\_Sci/links/54bf9ae20cf2f6bf4e050438.pdf

27. Barzantny, Helena i in. „Sieć regulacyjna transkrypcji Corynebacterium jeikeium K411 i jej interakcja z drogami metabolicznymi przyczyniającymi się do powstawania zapachu ludzkiego ciała”. Journal of biotechnology 159.3 (2012): 235-248.

28. Havlicek, Jan i Pavlina Lenochova. „Wpływ spożycia mięsa na atrakcyjność zapachową ciała”. Chemical senses 31,8 (2006): 747-752. Wpływ spożycia mięsa na atrakcyjność zapachową ciała

29. Lefèvre, Thierry i in. „Spożycie piwa zwiększa atrakcyjność człowieka dla komarów wywołujących malarię”. PloS one 5.3 (2010): e9546. Spożycie piwa zwiększa ludzką atrakcyjność dla komarów malarii

30. Mitchell, S. C. i R. L. Smith. „Trimetyloaminuria: zespół nieprzyjemnego zapachu ryb”. Drug Metabolism and Disposition 29.4 (2001): 517-521. Syndrom rybnego Malodora

31. Calenic, Bogdan i Anton Amann. „Wykrywanie lotnych związków o nieprzyjemnym zapachu w oddechu: aktualne techniki analityczne i implikacje w chorobach człowieka”. Bioanalysis 6.3 (2014): 357-376. https://www.researchgate.net/profile/Bogdan\_Calenic/publication/259958649\_Detection\_of\_volatile\_malodorous\_compounds\_in\_breath\_Current\_analytical\_techniques\_and\_implications\_in\_human\_disease/links/54c4a1030cf219bbe4ef212b.pdf

32. Al-Waiz, Makram i in. „Polimorfizm genetyczny N-utleniania trimetyloaminy u ludzi”. Clinical Pharmacology and therapeutics 42.5 (1987): 588-594.

33. Zhang, A. Q., S. C. Mitchell i R. L. Smith. „Nieciągła dystrybucja N-oksydacji pochodzącej z diety trimetyloaminy w populacji brytyjskiej”. Xenobiotica 26.9 (1996): 957-961.

34. Mitchell, S. C. i R. L. Smith. „Fizjologiczna rola monooksygenazy zawierającej flawinę (FMO3) u ludzi?”. Xenobiotica 40,5 (2010): 301-305; Shimizu, Makiko, John R. Cashman i Hiroshi Yamazaki. „Przemijająca trimetyloaminuria związana z miesiączką”. Genetyka medyczna BMC 8.1 (2007): 2. BMC Medical Genetics

35. Etienne, P., et al. „Kliniczne skutki choliny w chorobie Alzheimera”. The Lancet 311.8062 (1978): 508-509.

36. Wills, MICHAEL R. i JOHN Savory. of Clinical & Laboratory Science 11.4 (1981): 292-299. http://www.annclinlabsci.org/content/11/4/292.full.pdf

37 . Williams, Hywel i Andres Pembroke. „Psy tropiące w klinice czerniaka?” The Lancet 333.8640 (1989): 734.

38. Church, John i Hywel Williams. „Inny pies tropiący dla klinika ?. „The Lancet 358.9285 (2001): 930.

39. Emma Young, Mosaic, 16 lutego 2016 r. Zwierzęta, które węszą Gruźlica, rak i miny lądowe

40. Kizito Makoye, LiveMint, 29 marca 2016 r. Olbrzymie szczury wywąchają gruźlicę w Tanzanii, Mozambiku więzienia

41. Toffolo, Marieke BJ, Monique AM Smeets i Marcel A. Van Den Hout. „Ponowna wizyta Prousta: zapachy jako wyzwalacze wspomnień awersyjnych”. Poznanie i emocje 26.1 (2012) : 83- 92. https://psy.psych.colostate.edu/Research/Fall/article1.pdf

42. Proust, M. (1913). A la Re´cherche du Temps perdu. Paryż, Francja: Bernard Grasset.

43. Bee Wilson, The Guardian, 26 marca 2016 r. „Powiedziano mi, że bekon pięknie pachnie” – życie bez węchu

44. Menashe, Idan i in.„Genetyczne wyjaśnienie ludzkiej hiperosmii do kwasu izowalerianowego”. PLoS Biol 5.11 (2007): e284. Genetyczne wyjaśnienie ludzkiej hiperosmii do kwasu izowalerianowego

45. Lunde, Kathrine, et al. „Zmienność genetyczna receptora zapachowego OR7D4 i percepcja sensoryczna gotowanego mięsa zawierającego androstenon”. PLoS One 7.5 (2012): e35259. Genetyczna odmiana receptora zapachu OR7D4 i percepcja sensoryczna gotowanego mięsa zawierającego androstenon

46. Wysocki, Charles J., Kathleen M. Dorries i Gary K. Beauchamp. „Zdolność postrzegania androstenonu mogą być nabyte przez rzekomo anosmicznych ludzi”. Proceedings of the National Academy of Sciences 86.20 (1989): 7976-7978. http://www.pnas.org/content/86/20/7976.full.pdf

47. Keller, Andreas i in. „Zmienność genetyczna ludzkiego receptora zapachowego zmienia percepcję zapachu”. Naturę 449,7161 (2007): 468-472. http://vosshall.rockefeller.edu/reprints/KellerMatsunamiNature07.pdf

48. Eriksson, Nicholas i in. „Badania internetowe, zorientowane na uczestników, przynoszą nowe powiązania genetyczne dla wspólnych cech”. PLoS Genet 6.6 (2010): e1000993. Badania internetowe oparte na uczestnikach przynoszą nowatorskie powiązania genetyczne dla wspólnych cech

49. Lison, M., SH Blondheim i RN Stopiony. „Polimorfizm zdolności węchu metabolitów szparagów w moczu”. Br Med J 281,6256 (1980): 1676-1678. http://bioserv.fiu.edu/~biolab/labs/Genetics/genetics\%202009/polymorphism\%20asparagus.pdf

50. Eriksson, Nicholas i in. „Wariant genetyczny w pobliżu genów receptora węchowego wpływa na preferencje kolendry”. Flavor 1.1 (2012): 22.

Dzięki za A2A, Shefaly Yogendra.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *